اکولوژی انسانی، نام و چارچوب خود را از نظام تعریف شده اکولوژی زیستی گرفته است. Zonadayesh، پرچم دار اکولوژی انسانی در سال 1950، پیشنهاد می کند: برای درک اکولوژی انسانی در یک منظر تاریخی جامع، برگشت به ریشه های باستانی و تجارب انسان های اولیه در جهان طبیعی خود، ضروری و روشنگر است. در اواخر 1960 پس از کنفرانس استکهلم در بحران انرژی، زمینه های جدیدی از توجه به اکولوژی انسانی به دنبال بحران منابع و رکود در رشته شهری و بحران های اقتصادی بوجود آمد. در نیمه اول 1990، اکولوژی انسانی بیشتر روی مسائل مربوط به سلامت افراد در محیط های سالم متمرکز شد. در یک چهارم قرن گذشته، اکولوژی انسانی در دانشگاه های جهان تدریس شده است و امروزه بسیار تکامل یافته است.

عده ای معتقدند: «اگرچه اصطلاح اکولوژی انسانی جدید است ولی مفهوم آن به قدمت شروع زندگی انسان بر روی کره زمین می باشد». Zonadayesh پرچم دار اکولوژی انسانی در سال 1950، پیشنهاد می کند: «برای درک اکولوژی انسانی در یک منظر تاریخی جامع، برگشت به ریشه های باستانی و تجارب انسان های اولیه در جهان طبیعی خود، ضروری و روشنگر است». طی سال های 1920 در شیکاگو، رابرت پارک و رودریک مکنزی اصطلاح اکولوژی انسانی را در مقاله خود که در کتاب «شهر» به چاپ رسیده است، عنوان کرده اند. در دهه 1950، اواخر جنگ جهانی دوم، هنگام نوسازی و بازسازی، اکولوژی انسانی از طریق تحقیقات جمعیت و مطالعات شهری به دانشگاه های اروپا گسترده شد. پس از کنفرانس استکهلم در اواخر 1960 در بحران انرژی، زمینه های جدیدی از توجه به اکولوژی انسانی به دنبال بحران منابع و رکود در رشته شهری و بحران های اقتصادی بوجود آمد. در دهه 1970، این رشته به عنوان یک رشته بین سیستمی گسترش یافت.

اکولوژی انسانی پس از کنفرانس ریو در نیمه اول 1990، به سلامت، توسعه پایدار، گسترش فاصله بین فقیر و غنی چه در جنوب و چه در شمال توجه داشت. زمانی که سلامت به عنوان محور مرکزی چارچوب توسعه گذارده شد، عدالت اجتماعی نیز میزانی برای پایداری آن خواهد بود. بنابراین، اکولوژی انسانی بیشتر روی مسایل مربوط به سلامت افراد در محیط های سالم متمرکز می گردد.

امروزه علم اکولوژی انسانی بسیار تکامل یافته است که با افزایش تأکید ابعاد اجتماعی، اقتصادی و مشکلات محیطی به ویژه ظهور و برنامه کار قرن 21 و افزایش توجه نسبت به توسعه پایدار در کنفرانس ریو در سال 1992 می باشد.

آموزش درس اکولوژی انسانی در ایران سی سال پیش در دانشکده بهداشت در گروه اکولوژی انسانی آغاز و در تمامی دانشکده های پزشکی و رشته های مختلف پزشکی و پیراپزشکی تدریس می شد و در حال حاضر نیز گروه اکولوژی انسانی در دانشکده بهداشت مشغول فعالیت در این زمینه می باشد.

 

 

 اکولوژی انسانی دانشی بین رشته ای است که توجه آن به تغییر در الگوهای روابط انسان با منابع و محیط از مصرف کنندگی به الگوی حفاظت و اقدام های رهایی بخش معطوف است. این رشته شاخه ای از علوم بهداشتی و زیست محیطی است. دانشجو طی دوره آموزش، ضمن آشنایی با اصول اکولوژی انسانی و رویکرد کلی نگر (نیاز عصر ما) و روش های پژوهش به ویژه در حیطه سلامت و محیط زیست انسان، قادر به یافتن مبانی، ابعاد مسأله سلامت انسان، فرهنگ و محیط خود می گردد.  

                                                                        

سلامت انسان بطور وافری به محیط و توسعه پایدار وابسته می باشد. برای حصول اطمینان از محیط سالم برای نسل کنونی و آینده و کسب راه کارهای پایدار و ثابت برای مشکلات محیطی باید بر توسعه پایدار و اکولوژی انسانی تأکید فراوان شود.

هدف کلی، ایجاد نگرش یکپارچه به کنش های متقابل انسان- محیط و تربیت دانش آموختگانی است که درباره راه حل های پایدار برای مشکلات محیطی مطالعه و اقدام کنند.

به این منظور دانش آموختگان در انتهای دوره باید قادر باشند:

1. اکولوژی انسانی را به سایر رشته های وابسته آموزش دهند.

2. داده های پایه در زمینه مسایل اکولوژی انسانی با توجه به دستور کار سلامت و توسعه پایدار را گردآوری و طرح های پژوهشی بین سیستمی را تهیه و با تبحر، اجرا و مدیریت کنند.

3. در جهت رسیدن به اهداف سلامت و توسعه پایدار برنامه ریزی و ارزشیابی نمایند.

4. سمینارها و کارگاه هایی برای پرسنل نظام بهداشتی و سلامت در جهت آشنا ساختن آنان با وظایف و مسئولیت های مربوط به اهداف دستور کار سلامت و توسعه پایدار برگزار نمایند.

5. بین فعالیت های نهادها، سازمان ها، وزارتخانه های مختلف در زمینه انجام تحقیقات و برنامه ریزی برای رسیدن به سلامت و توسعه پایدار ارتباط و هماهنگی نمایند.