اولویت های ‍‍پژوهشی مرکز تحقیقات بیماری های مشترک انسان و حیوان

1-     بررسی اپیدمیولوژیک بیماری های مشترک انسان و حیوان در استان یزد

2-     بررسی عوامل بیماری زا منقله از دام موجود در مواد غذایی( لیستریا، سالمونلا، کمپیلوباکتر،...)

3-     بررسی عوامل خطر دخيل در بروز بيماري هاي مشترك در استان

4-     مطالعه راه هاي انتقال بيماري هاي مشترك در استان

5-      ارزیابی و شناسایی مخازن و ناقلین مهم بیماری های مشترک در استان

6-     شناسایی و بیان ژن های عوامل بیماری زا در انسان و حیوان

7-     روش های تشخیصی آزمایشگاهی بیماری مشترک انسان و حیوان

8-      حذف هاری در استان

بررسی اثر ضد باکتریایی پوشش جدید دارای پلی پروپیلن ، نانو ذرات سیلیکا و اسانس صمغ درخت بنه در بسته بندی گوشت

با ارائه ی داده های این پژوهش و همچنین پژوهش های مشابه در صورت وجود خاصیت ضدباکتریایی اسانس صمغ درخت بنه می توان در جهت افزایش ماندگاری گوشت و جلوگیری از رشد باکتری های پاتوژن از آن استفاده کرد.

بررسی شیوع سرولوژیکی تولارمی در دامپزشکان، قصابان و کارگران کشتارگاه در استان یزد

در انسان نمونه ها باید قبل از درمان با آنتی بیوتیک جمع آوری شود. آنتی بادی های تولید شده علیه فرانسیسلا تولارنسیس طی 10 تا 20 روز بعد از آلودگی به سطح قابل شناسایی می رسند. تست های سرولوژیکی شامل تست آگلوتینه سلول کامل (واکنش ویدال)، تست آگلوتیناسیون در لوله، آزمون میکروآگلوتیناسیون، هموآگلوتیناسیون، الایزا و ایمونوبلات است. الایزا نسبت به آزمون های آگلوتیناسیون حساس تر است و مزیت دیگر آن تعیین جداگانه کلاس های آنتی بادی (IgG، IgM و IgA) است (Carvalho et al., 2014). در این مطالعه از آزمون الایزا برای شناسایی آنتی بادی های ضد تولارمی (IgG) استفاده می شود. موارد مثبت و مشکوک به دلیل احتمال واکنش متقاطع بروسلوز با آزمون آگلوتیناسیون لوله ای استاندارد تائید می شوند.

Molecular characterization of zoonotic protozoan parasites Cryptosporidium and Giardia in camels (Camelus dromedarius) of Yazd, Iran

According to official estimations, around 162,000 camels live in Iran (5). Given the growing scientific and public health interest in camels, we will investigate the prevalence of Cryptosporidium and Giardia parasites by means of morphological as well as molecular genetic identification methods including PCR and sequencing in domestic dromedary camels from Iran to get a deeper insight into the spectrum of pathogens in this host population.  

بررسی پراکندگی جغرافیایی، روند زمانی و خصوصیات اپیدمیولوژیک بیماری سالک در استان یزد طی سال های 1395-1386

بیماری سالک از قدیم در ایران شناخته شده بوده و در کتب قدیم ایران از جمله قانون ابوعلی سینا از زخمی یاد شده به نام خیرونیه که مدت ها دوام داشته و درمانش مشکل و در برابر داروهای گوناگون مقاوم بوده است و با نشانه ها و علایمی که از این زخم ذکر شده تصور می رود که زخم سالک باشد. از اوایل قرن بیستم مطالعات گسترده ای در مورد لیشمانیوز پوستی در اطراف تهران صورت گرفت از جمله در سال 1913 نلیگان به مطالعه سگ های ولگرد اطراف تهران پرداخت و متوجه وجود زخم های پوستی و ضایعات احشایی در این سگ ها شد. در سال 1915 گاشه 21 سگ ولگرد در تهران را مورد آزمایش قرار داد و 15 سگ را مبتلا به سالک تشخیص داد. از سال 1320 به بعد پژوهشگران ایرانی در زمینه اپیدمیولوژی، اختصاصات آزمایشگاهی انگل، گونه های پشه خاکی آلوده و درمان موارد سالک مطالعات متعددی انجام دادند. بر اساس مطالعاتی که توسط این پژوهشگران و پژوهشگران انستیتو تحقیقات بهداشتی دانشکده بهداشت دانشگاه تهران در سال های اخیر انجام گرفته است بیماری سالک در نقاط گوناگون ایران مشاهده شده است. در سال 1387، بالغ بر 26 هزار مورد سالک با میزان بروز 37 در 100 هزار نفر در ایران ثبت و گزارش شده است که این تعداد در سال 1389 به 20593 مورد با میزان بروز 28 در 100 هزار نفر رسیده است. بیش از 90% موارد بیماری در 88 شهرستان کشور اتفاق افتاده است و در 17 استان انتقال بیماری صورت می گیرد. دو نوع سالک شهری و روستایی در ایران وجود دارد که بسیاری از استان ها به خصوص در مناطق روستایی، سالک نوع روستایی (بیش از 70% موارد مبتلا) و در شهرهای بزرگ و متوسط، سالک نوع شهری شایع است. (ندیم ااف و همکاران،1388). در سال 1390شهر های شیراز، مشهد، اصفهان و استان های گلستان، کرمان، خوزستان، ایلام، یزد، سیستان و بلوچستان، سمنان، قم، خراسان شمالی و بوشهر بیشترین موارد آلودگی را داشته اند. بالغ بر 80%‌موارد سالک کشور نوع روستایی می باشد. سالک نوع شهری در شهرهای مشهد، شیراز، تهران، کرمان، نیشابور، یزد، بم و... وجود دارد که ممکن است در هر منطقه شهری دیگر اتفاق بیفتد. سالک نوع روستایی در مناطقی از اصفهان، فارس، خوزستان، کرمان، گلستان، خراسان رضوی، خراسان شمالی، بوشهر، هرمزگان، سمنان، سیستان و بلوچستان، یزد، ایلام و ... وجود دارد. شکل (2-2)- نقشه پراکندگی موارد بیماری سالک بر اساس میزان بروز- سال 90 ناقلین بیماری در سالک نوع شهری پشه خاکی اهلی به نام فلبوتوموس سرژنتی می باشد که انگل را از انسان به انسان منتقل می نماید. در سالک نوع روستایی ناقل اصلی پشه خاکی نیمه وحشی به نام فلبوتوموس پاپاتاسی است که انگل عامل بیماری را از برخی موش های صحرایی به انسان منتقل می کند که چهار گونه رومبومیس اپیموس، مریونس هوریانه، تاترا ایندیکا و مریونس لیبیکوس به ترتیب در مناطق مرکزی و شمال شرق؛ جنوب شرق؛مرکز؛ غرب و جنوب و مراکز مرکزی ایران به عنوان مخازن اصلی سالک نوع روستایی شناخته شده اند در ایران به عنوان مخازن اصلی سالک نوع روستایی شناخته شده اند(شیرزادی،1390). این مطالعه با هدف بررسی فراوانی بیماری سالک در استان یزد از سال 86 تا 95 انجام میگیرد.