سرطان ریه

 

 

سرطان حنجره مي‌تواند در هر بخشي از حنجره به‌وجود بيايد. بسیاری از سرطان‌‌‌‌‌‌‌‌‌های حنجره در دهانه حنجره شروع می‌شوند. دیواره‌های داخلی حنجره با سلول‌هایی به نام سلول‌های سنگفرشی پوشیده شده است که تقریباً تمام سرطان‌های حنجره در این سلول‌ها شروع می‌شود. این سرطان‌ها به کارسینوم (سرطان) سلول سنگفرشی معروف است.

اگر سرطان حنجره گسترش پیدا کند (متاستاز)، سلول‌های سرطانی اغلب در غدد لنفاوی اطراف در ناحیه گردن پخش می‌شوند. سلول‌های سرطانی همچنین می‌توانند به پشت زبان، دیگر قسمت‌های گلو و گردن، ریه‌‌‌‌‌‌‌‌‌ها، و دیگر قسمت‌های بدن گسترش یابند. هنگامی‌که این امر اتفاق بیفتد تومور جدید از همان نوع سلول‌های غیرطبیعی تومور اولیه در حنجره است. برای مثال، اگر سرطان حنجره به ریه گسترش پیدا کند، سلول‌های سرطانی ریه در واقع سلول‌های سرطانی حنجره‌ای هستند. به این بیماری، سرطان متاستاتیک حنجره، و نه سرطان ریه، گفته مي‌شود. این سرطان به شیوۀ سرطان حنجره و نه سرطان ریه درمان می‌شود. پزشکان گاهی به این تومور جدید بیماری «دوردست» می‌گویند.

 

 

 

علائم سرطان حنجره:

علائم سرطان حنجره اساساً بستگی به اندازه تومور و محل آن در حنجره دارد. این علائم ممکن است شامل موارد زیر باشد:

  • زبری صدا و دیگر تغییرات صوتی.
  • پيدايش توده‌ای در گردن.
  • سوزش گلو و یا احساس اینکه چیزی در گلوی شما گیر کرده است.
  • سرفه‌ای که برطرف نمی‌شود.
  • مشکلات در تنفس.
  • بوی بد دهان.
  • گوش درد.
  • کاهش وزن.

این علائم ممکن است در اثر سرطان و یا دیگر مشکلات کم‌اهمیت‌تري باشد، و فقط اين پزشک است كه می‌تواند این امر را با اطمینان به شما بگوید.

 

 

سرطان حنجره: چه کسی در معرض خطر است؟

هیچ‌کس علت دقیق به‌وجود آمدن سرطان حنجره را نمی‌داند. پزشکان به‌ندرت می‌توانند توضیح دهند که چرا یک فرد به این بیماری مبتلا می‌شود ولی دیگری نمی‌شود. اما ما به یقین می‌دانیم که سرطان حنجره مسری نیست، یعنی از کسی به کسی سرایت نمی‌کند. كساني كه دارای عوامل خطرزای خاص هستند به نسبت دیگران بیش‌تر در معرض ابتلا به این بیماری قرار دارند. عامل‌ خطرزا هر چیزی است که احتمال ابتلای فرد را به بیماری بیش‌تر می‌کند.

مطالعات، عوامل خطرزای زیر را در مورد ابتلا به این بیماری مشخص کرده‌‌‌‌‌‌‌‌‌اند:

  • سن: سرطان حنجره اکثر اوقات در افراد بالای 55 سال اتفاق می‌افتد.
  • جنسیت: مرد‌ها چهار برابر بیش‌تر از زنان در خطر ابتلا به سرطان حنجره هستند.
  • استعمال دخانیات: سیگاری‌ها بسیار بیش‌تر از غیر سیگاری‌ها در معرض ابتلا به سرطان حنجره هستند. این خطر برای سیگاری‌هایی که الکل زیاد مصرف می‌کنند بیش‌تر است.

كساني که کشیدن سیگار را ترک می‌کنند خطر ابتلا به سرطان حنجره و نیز سرطان ریه، دهان، لوزالمعده (پانکراس)، مثانه، و مری را بسیار در خود کاهش مي‌دهند. همچنین ترک سیگار احتمال این را ‌که شخص مبتلا به سرطان حنجره دچار سرطان دومی در سر و یا ناحیۀ گردن شود کاهش می‌دهد. (سرطان حنجره بخشی از گروهی از سرطان‌ها به نام سرطان‌های سر و گردن است.)

  • الکل: آنها که الکل مصرف می‌‌‌‌‌‌‌‌‌کنند بیش‌تر از غیر‌الکلی‌ها در معرض ابتلا به سرطان در ناحیۀ حنجره هستند. این خطر با میزان الکل مصرفی افزایش پیدا کند. اگر فرد علاوه بر الکل، دخانیات نیز مصرف کند، خطر ابتلا نیز افزایش پیدا می‌‌‌‌‌‌‌‌‌کند.
  • پیشینۀ خانوادگی سرطان سر و گردن: تقریباً یک نفر از چهار نفری که یک بار دچار سرطان سر و گردن شده‌‌‌‌‌‌‌‌‌اند، برای بار دوم هم به سرطان سر و گردن اولیه دچار می‌‌‌‌‌‌‌‌‌شوند.
  • شغل: کارگرانی که در معرض بخار اسیدسولفوریک و یا نیکل هستند خطر ابتلا به سرطان ناحیۀ حنجره در آنها بیش‌تر است. همچنین، کار کردن با پنبه نسوز می‌تواند خطر ابتلا به این بیماری را افزایش دهد. کارگرانی که با پنبه نسوز سروکار دارند بایستی از قوانین ایمنی و کار پیروی کنند تا مانع استنشاق رشته‌های پنبه نسوز شوند. دیگر مطالعات نشان می‌دهد داشتن ویروس‌های خاص و یا کمبود ویتامین A در رژیم غذایی احتمال خطر ابتلا به سرطان حنجره را افزایش مي‌دهد. عامل خطرزای دیگر داشتن بیماری ریفلاکس معده به مري (GERD (Gastroesophageal Reflux Disease است که باعث می‌شود اسید معده به داخل مری برگردد.

البته اکثر كساني که دارای این عوامل خطرزا هستند مبتلا به سرطان حنجره نمي‌شوند. اگر نگران احتمال ابتلا به سرطان حنجره هستید، بایستی نگرانی خود را با پزشک در میان بگذارید، او ممکن است شیوه‌هایی را براي کاهش خطر ابتلا به این بیماری و برنامۀ مناسبی را براي انجام معاینات عمومی به شما توصيه كند.

 

 

تشخیص بیماری:

اگر علائم سرطان حنجره را در خود دارید، پزشک ممکن است برخی و یا تمامی معاینات زیر را برای شما انجام دهد:

  • معاینۀ فیزیکی: پزشک گردن شما را لمس کرده و تیروئید، حنجره، و غدد لنفاوی را براي یافتن توده‌های غیرطبیعی و یا تورم بررسی می‌کند و برای معاینۀ گلو، زبان فرد را به پایین فشار مي‌دهد.
  • آندوسکوپی غیرمستقیم: پزشك با استفاده از يك آيينه كوچك با دستة بلند انتهاي گلو را معاينه مي‌كند تا وجود نواحي غيرطبيعي را بررسي كرده و ببيند آيا تارهاي صوتي آنگونه كه بايد حركت مي‌كنند يا نه. این آزمایش درد ندارد اما پزشک ممکن است در ناحیه گلو بی‌حسی موضعی ایجاد کند تا مانع حالت تهوع شود. این معاینه در مطب پزشك انجام می‌شود.
  • آندوسکوپی مستقیم: پزشک لوله‌ای باریک و مجهز به نور به نام دستگاه مخصوص معاینۀ حنجره را از طریق بینی یا دهان وارد می‌کند، و همين كه لوله وارد گلو شد، پزشک امكان مي‌يابد نواحی‌‌‌‌‌‌‌‌‌ای را که توسط آیینه دیده نمی‌شوند معاینه کند. بی‌‌‌‌‌‌‌‌‌حسی موضعی، میزان ناراحتی فرد را کاهش داده و مانع احساس تهوع می‌شود. همچنین برای کمک به آرامش فرد، گاهي به او داروی مسکن مي‌دهند. پزشک در صورت لزوم از بیهوشی عمومی جهت معاينه بیمار استفاده می‌کند. این معاینه در مطب پزشک، درمانگاه، و یا بیمارستان انجام مي‌شود.
  • سی‌.تی.‌اسکن: یک دستگاه اشعه ايكس که به کامپیوتر متصل است یک رشته عکس‌های دقیق از ناحیۀ گردن می‌گیرد. گاهي رنگ مخصوصی به بیمار تزریق مي‌شود تا حنجره در عکس‌ها واضح‌تر نشان داده شود. پزشک از طریق نتایج سی.‌تی‌.اسکن، به تومورهای ناحیۀ حنجره و یا قسمتی دیگر از گردن پي مي‌برد.
  • نمونه‌برداری: اگر معاینه‌ای نواحی غیرطبیعی را نشان دهد، پزشک ممکن است نمونۀ کوچکی از بافت را بردارد. به برداشتن بافت جهت بررسی سلول‌های سرطانی نمونه‌برداری می‌گویند. برای انجام نمونه‌برداری به بیمار بی‌حسی موضعی و یا بیهوشی عمومی می‌‌‌‌‌‌‌‌‌دهند و پزشک نمونه‌هایی از بافت را از طریق دستگاه مخصوص معاینۀ حنجره برمی‌دارد. سپس آسیب‌شناس بافت‌ها را براي بررسی سلول‌های سرطانی در زیر میکروسکوپ معاینه می‌کند. نمونه‌برداری تنها راه مطمئن برای آگاهی از این امر است که آیا یک تومور، سرطانی است یا خیر.

 

 

 

 

مرحله‌بندی:

جهت برنامه‌ریزی بهترین درمان، پزشک باید مرحله، یا میزان پیشرفتِ بیماری را بداند. مرحله‌بندی تلاش دقیق جهت پی بردن به این امر است که آیا سرطان گسترش يافته و اگر چنین است، به کدام قسمت‌های بدن رسوخ كرده ‌است. پزشک به‌منظور آگاهی از اینکه آیا سرطان به غدد لنفاوی، دیگر نقاط گردن و یا مکان‌های دورتر گسترش یافته یا نه، از اشعه ايكس، سی.‌تی.‌اسکن، و یا ام.آر.آی استفاده مي‌کند.

درمان:

مبتلايان به سرطان حنجره اغلب می‌خواهند نقش فعالی در تصمیم‌گیری جهت مراقبت پزشکی خود داشته باشند. این امر طبیعی است که فرد بخواهد بداند چه کارهایی می‌تواند برای بیماری و گزینه‌های درمانی خود انجام دهد،لكن ضربۀ روحی و فشار عصبي (استرس) بعد از تشخیص سرطان ممکن است باعث شود آنچه را که می‌خواهید از پزشک خود بپرسید یادتان برود. موارد زیر چند پیشنهاد است که شاید برای شما مفید باشد:

  • فهرستی از سؤالات خود آماده کنید.
  • هنگام ملاقات با پزشک از گفته‌هاي او یادداشت‌ بردارید.
  • از پزشک بپرسید آیا می‌توانید صداي او را ضبط كنيد.
  • از یکی از اعضای خانواده و یا دوستان خود بخواهید که هنگام ملاقات با پزشک شما را همراهی کند.

پزشک ممکن است که شما را به یکی از متخصصین معرفی کند که سرطان حنجره را درمان می‌کند، مثلاً جراح، متخصص گوش و حلق و بيني، و يا راديوتراپيست- انكولوژيست.خودتان هم می‌توانید از پزشک تقاضای ارجاع کنید. درمان معمولاً طی چند هفتة اول بعد از تشخیص شروع می‌شود. معمولاً، زمان کافی برای صحبت با پزشک دربارۀ گزینه‌های درمان، گرفتن نظر دوم، و آگاهی بیش‌تر از بیماری قبل از تصمیم‌گیری دربارۀ درمان وجود دارد.

گرفتن نظر دوم:

قبل از شروع درمان، بیمار ممکن است بخواهد که دربارۀ تشخیص بیماری و برنامۀ‌ درمان نظر دومی نیز دریافت کند. برخی شرکت‌های بیمه تقاضای نظر دوم می‌کنند، دیگر شرکت‌ها ممکن است در صورتی‌که بیمار و یا پزشك تقاضای نظر دوم کند، آن‌را تحت پوشش قرار دهند.

شیوه‌های متعددی جهت پیداکردن پزشکی برای گرفتن نظر دوم وجود دارد:

  • پزشک ممکن است که شما را ارجاع داده و یا ممکن است خودتان تقاضای رجوع به یک و یا چند متخصص دیگر را بکنید. در مراکز سرطان، چندین متخصص اغلب در قالب یک گروه با هم همکاری می‌کنند. این گروه ممکن است شامل جراح، راديوتراپيست - آنكولوژيست، و يا هماتولوژيست - آنكولوژيست. آسیب‌شناس گفتاری، و متخصص تغذیه باشد. در برخی مراکز سرطان، می‌‌‌‌‌‌‌‌‌توانید همۀ آنها را در یک روز ملاقات کنید.
  • با مراجعه به پايگاه علمي، پزشكي و آموزشي مؤسسة تحقيقات، آموزش و پيشگيري سرطان (www.ncii.ir) مي‌توانيد به مراكز درماني و همچنين پزشكان متخصص در اين زمينه دسترسي پيدا كنيد.

آماده ‌شدن برای درمان:

پزشک گزینه‌های درمانی و نتایج مورد انتظار از هر گزینه را برای شما تشریح مي‌کند. ممکن است بخواهید بدانيد که درمان چگونه چهره، نفس کشیدن، و صحبت‌کردن شما را عوض خواهد کرد. شما و پزشکتان می‌توانید برای ایجاد یک برنامه درمانی که مطابق با نیازها و ارزش‌های شخصی شماست همکاری کنید.

گزینه درمان به تعدادی از عوامل از قبیل وضعیت عمومی سلامت بيمار، اینکه سرطان در کجای حنجره شکل گرفته، اندازه تومور، و اینکه آیا سرطان گسترش یافته‌ یا نه، بستگی دارد.

اگر سیگار می‌کشید، یک کار خوب در جهت آمادگی برای درمان، ترک سیگار است. مطالعات نشان داده‌ است که درمان در افراد غیرسیگاری موفق‌تر عمل کرده‌است. براي دستيابي به راهنماي ترك سيگار مي‌توانيد به آدرس www.ncii.ir مراجعه كنيد. ممکن است بخواهید با پزشک خود دربارۀ شرکت در یک پژوهش بالینی، که مطالعه تحقیقاتی پیرامون شیوه‌های جدید درمان است، صحبت کنید. پژوهش‌های بالینی گزینه مهمی هستند. بیماران که به پژوهش‌ها می‌پیوندند جزء اولین كساني هستند که این امكان را دارند که از درمان جدیدی که در تحقیقات اولیه امید‌بخش بوده‌اند بهره‌‌‌‌‌‌‌‌‌مند شوند. این بخش در «امیدبخشی تحقیقات سرطان» اطلاعات بیش‌تری را دربارۀ تحقیقات در حال انجام ارائه می‌دهد.

اینها سؤال‌هايي است که قبل از شروع درمان می‌‌‌‌‌‌‌‌‌توانید از پزشک بپرسید:

  • سرطان کجا قرار گرفته و آیا گسترش یافته‌است؟
  • گزینه‌های درمانی من چيست؟ کدام را برای من توصیه می‌کنید؟ چرا؟
  • فواید هر درمان کدام است؟
  • خطرات و عوارض جانبی احتمالی هر درمان چیست؟
  • بعد از درمان از لحاظ ظاهری چطور به ‌نظر خواهم رسید؟
  • بعد از درمان چگونه حرف خواهم زد؟ آیا نیاز دارم که گفتار درمانی هم بکنم؟
  • آيا در خوردن دچار مشکل خواهم شد؟
  • آیا نیاز خواهم داشت که فعالیت‌های روزانه‌ام را تغییر دهم؟
  • چه موقع می‌توانم سرکار برگردم؟
  • هزینه احتمالی درمان چقدر خواهد بود؟ آیا بیمه این هزینه را پوشش می‌‌‌‌‌‌‌‌‌دهد؟
  • آیا پژوهش بالینی برای من مناسب خواهد بود؟ آیا می‌توانید در پیدا کردن آن به من کمک کنید؟
  • هر چند وقت يكبار به معاینه عمومی نیاز دارم؟

لازم نیست که همۀ سؤال‌ها را در یک جلسه بپرسید و یا پاسخ تمام آنها را بفهمید. فرصت‌های دیگری هم خواهد بود تا از پزشک بخواهید موارد مبهم را برای شما روشن کند و نیز از او تقاضای اطلاعات بیش‌تری بکنید.

شیوه‌های درمان:

سرطان حنجره از طریق پرتودرمانی، جراحی، و یا شیمی‌درمانی، درمان مي‌شود. بعضي از بیماران، ترکیبی از درمان‌ها را دریافت می‌کنند.

پرتودرمانی (که به آن رادیوتراپی هم می‌‌‌‌‌‌‌‌‌گویند) از اشعه ايكس با انرژی بالا براي از بین ‌بردن سلول‌های سرطانی مورد استفاده قرار مي‌گيرد. اشعه، تومور و بافت اطراف آن را هدف قرار می‌دهد. پرتودرمانی درمان موضعی است. این نوع درمان تنها بر سلول‌های ناحیه تحت درمان اثر می‌گذارد و اغلب پنج روز در هفته و به مدت پنج تا هشت هفته انجام می‌شود.

سرطان ناحیه حنجره ممکن است تنها از طریق پرتودرمانی و یا با ترکیبی از جراحی و شیمی‌درمانی مورد درمان قرار بگیرد.

  • پرتودرمانی به تنهایی: پرتودرمانی به تنهایی برای تومورهای کوچک و یا برای بیمارانی که نمی‌توانند تحت عمل جراحی قرار بگیرند به‌کار می‌رود.
  • پرتودرمانی همراه با جراحی: پرتودرمانی ممکن است جهت کوچک کردن تومور بزرگ قبل از جراحی و یا از بین بردن سلول‌های سرطاني باقیمانده در محل بعد از جراحی استفاده شود. اگر تومور بعد از جراحی دوباره رشد کند، اغلب با پرتودرمانی معالجه می‌شود.
  • پرتودرمانی همراه با شیمی‌درمانی: پرتودرمانی ممکن است قبل، بعد و يا در حين شیمی‌درمانی به‌کار برده ‌شود.

بعد از پرتودرمانی، بعضي‌ها نیاز دارند که در شکمشان لوله‌های تغذیه‌ قرار بدهند. لوله تغذیه معمولاً به‌طور موقت كار گذاشته می‌شود.

اینها سؤال‌هايي هستند که می‌‌‌‌‌‌‌‌‌توانید قبل از شروع به پرتودرمانی از پزشک بپرسید:

  • چرا به این درمان نیاز دارم؟
  • خطرها و عوارض جانبی این بیماری چيست؟
  • آیا عوارض جانبی طولانی‌مدت نیز وجود خواهد داشت؟
  • آیا قبل از شروع درمان باید به دندانپزشک مراجعه کنم؟
  • درمان من چه زماني شروع و چه وقت تمام می‌‌‌‌‌‌‌‌‌شود؟
  • در طی درمان چه احساسی خواهم داشت؟
  • برای مراقبت از خود در طی درمان چه کارهایی می‌توانم بکنم؟
  • آیا می‌توانم به فعالیت‌های عادي خود ادامه دهم؟
  • گردن من بعد از عمل چطور به ‌نظر خواهد آمد؟
  • آيا احتمال برگشت تومور وجود دارد؟
  • هر چند وقت يكبار نیاز به معاینۀ عمومی دارم؟

جراحی عملي است که طی آن پزشک با استفاده از یک چاقوی کوچک جراحی و یا لیزر و در حالی‌که بیمار بیهوش است غده يا بافت سرطاني را خارج می‌کند. زمانی‌که بیماری نیاز به جراحی دارد، نوع عمل اساساً بستگی به اندازه و محل دقیق تومور دارد.

انواع مختلفی از برداشتن حنجره (Laryngectomy) (جراحی جهت برداشتن بخشی و یا تمامی حنجره) وجود دارد.

  • برداشتن کامل حنجره: جراح تمام حنجره را خارج می‌کند.
  • برداشتن یک‌‌‌‌‌‌‌‌‌طرفۀ حنجره (Hemilaryngectemy): جراح قسمتی از حنجره را خارج می‌کند.
  • برداشتن حنجره فوق گلوت: جراح، قسمت بالای دهانه حنجره- قسمت فوقانی حنجره را خارج می‌کند.
  • کوردکتومی (Cordectomy): جراح یکی و یا هر دو تار صوتی را خارج می‌کند.

جراح گاهي غدد لنفاوی گردن را نیز خارج می‌‌‌‌‌‌‌‌‌کند. به این نوع جراحی برداشتن غده لنفاوی می‌گویند. جراح ممکن است تیروئید بیمار را نیز خارج کند.

در طی جراحی برای سرطان حنجره، ممکن است لازم باشد جراح یک دهانه (منفذ تنفسی) ایجاد کند. (این جراحی تراکئوستومی (Tracheostomy) نام دارد) منفذ تنفسی راه تنفسی جدیدی است که از طریق یک منفذ در جلو گردن به‌وجود می‌آید.

هوا از طریق این منفذ به نای و ریه‌‌‌‌‌‌‌‌‌ها وارد شده و خارج می‌شود. یک لوله تراکئوستومی که لوله تریک (Trake) نيز نامیده می‌شود، راه تنفسی جدیدی را باز نگه می‌دارد. برای بسیاری از بیماران، منفذ تنفسی، موقتی است و تنها تا زمان بهبودی بیمار بعد از عمل مورد نیاز است. براي آگاهي بیش‌تر دربارۀ منفذ تنفسی به بخش «زندگی با منفذ تنفسی» مراجعه کنید.

بعد از جراحی، بعضي از بيماران ممکن است به‌طور موقت نیاز به لولۀ تغذیه داشته ‌باشند.

اینها سؤال‌هايي است که قبل از جراحی مي‌توانيد از پزشک بپرسید:

  • بعد از عمل چه احساسی خواهم داشت؟
  • آیا نیاز به منفذ تنفسی خواهم داشت؟
  • آیا بايد یاد بگیرم چطور از خود و یا بریدگی به‌وجود آمدة خود در منزل مراقبت کنم؟
  • اثر زخم در کجا قرار خواهد داشت؟ چگونه به ‌نظر خواهد آمد؟
  • آیا جراحی بر توانایی تکلم من اثر خواهد گذاشت؟ اگر اینطور است، چه کسی به من آموزش خواهد داد که به شیوه‌ جدید صحبت کنم؟
  • چه موقع می‌توانم به فعالیت‌های عادي خود برگردم؟

شیمی‌درمانی به استفاده از داروها جهت از بین ‌بردن سلول‌های سرطانی گفته می‌شود. پزشک ممکن است یک نوع دارو و یا ترکیبی از داروها را برای بیمار تجویز کند. داروهای سرطان حنجره معمولاً از طریق تزریق به جریان خون وارد ‌می‌شود و در كل بدن جريان مي‌يابد.

  • شیمی‌درمانی به شیوه‌های مختلفي برای درمان سرطان ناحیه حنجره به‌کار می‌رود: قبل از جراحی و یا پرتودرمانی: در برخی موارد، قبل از جراحی و یا پرتودرمانی، ‌داروهایی براي کوچک‌ کردن یک تومور بزرگ به بيمار داده می‌شود.
  • بعد از جراحی و یا پرتودرمانی: شیمی‌درمانی ممکن است بعد از جراحی و یا پرتودرمانی و به‌منظور از بین ‌بردن سلول‌های سرطانی باقیمانده به‌کار برود. این نوع درمان برای سرطان‌هایی که گسترش یافته‌اند نيز به‌کار مي‌رود.
  • به‌جای جراحی: شیمی‌درمانی ممکن است همراه با پرتودرمانی و به‌جای جراحی به‌کار برده ‌شود. در این حالت، حنجره را برنمی‌‌‌‌‌‌‌‌‌دارند و صدای فرد هم باقی می‌‌‌‌‌‌‌‌‌ماند.

شیمی‌درمانی در بخش بیماران سرپایی بیمارستان، در مطب پزشک، و یا در منزل انجام مي‌شود و به‌ندرت بيمار در بیمارستان بستری مي‌شود.

اینها سؤال‌هايي است که قبل از شروع شیمی‌درمانی می‌‌‌‌‌‌‌‌‌توانید از پزشک بپرسید:

  • چرا به این نوع درمان نیاز دارم؟
  • این نوع درمان چه کاری انجام خواهد داد؟
  • آیا دچار عوارض جانبی خواهم شد؟ چه کاری می‌توانم در مورد عوارض جانبی انجام دهم؟
  • طول درمان من چقدر خواهد بود؟
  • هرچند وقت يكبار نیاز به معاینۀ عمومی دارم؟

 

 

کلیه مطالب از سایت مرکز جامع سرطان گرفته شده است به آدرس

 

 

www.ncii.ir/article.aspx